Debiutujemy w Google+! Specjalna promocja dla wszystkich, którzy dodadzą Wydawnictwo Międzymorze do swoich kręgów. Każdy, kto doda nas do swoich kręgów, będzie mógł nabyć u nas 2 dowolne książki w cenie jednej! Wystarczy wysłać zamówienie na wydawnictwo@miedzymorze, korzystając z adresu mailowego używanego do logowania w Google+. W tytule należy wpisać “Promocja Google+”, a w treści podać dwa tytuły spośród naszych publikacji. Wyślemy obie w cenie jednej (tańszej), a przesyłka będzie gratis! Warunkiem jest dodanie naszej strony do swoich kręgów.

Dostępne książki:
Noc w Lublanie. Antologia współczesnej krótkiej prozy słoweńskiej (29 zł)
Goran Vojnović, Czefurzy raus! (29 zł)
Równoległa realność. Współczesna poezja słoweńska (19,90 zł)
Vinko Möderndorfer, Miłości Sinobrodego (29 zł)

Studencki październik

Promocja trwa do 31 października 2011 włącznie. Po wysłaniu zamówienia, otrzymasz instrukcję co do sposobu płatności. Książki zostaną wysłane po zrealizowaniu wpłaty.

Ceny książek objętych promocją:
Noc w Lublanie. Antologia współczesnej krótkiej prozy słoweńskiej (2009) – 25 zł (oszczędzasz 9,90 zł)
Goran Vojnović, Czefurzy raus! (2010) – 25 zł (oszczędzasz 4 zł)
Vinko Möderndorfer, Miłości Sinobrodego (2011) – 25 zł (oszczędzasz 4 zł).

Książki Sinobrodego

Dobrze sytuowany informatyk z Lublany ma szczególne hobby – kolekcjonuje kobiety. Lubi, żeby były to dziewczyny proste, niewykształcone; takie, krótko mówiąc, które może kształtować wedle własnej woli. Każdą kolejną partnerkę odcina od jej poprzedniego życia, uzależnia od siebie, cynicznie buduje przywiązanie. Dla każdej też zakłada osobny zeszyt w twardej oprawie – książkę, w której zapisuje wszystkie istotne szczegóły swojego nowego związku i nowej kobiety. Na kartkach zeszytu lądują nie tylko pamiętnikarskie notatki, ale też zdjęcia, bilety, włosy. Gdy książka się wypełni, miłosna relacja chyli się ku końcowi. Mężczyzna jest znudzony, chce pozbyć się dziewczyny, by móc założyć kolejny zeszyt, po raz kolejny poczuć emocje odkrywcy. I artysty.

Książki Sinobrodego, Dziennik, dodatek Kultura

Słoweński pisarz i dramaturg Vinko Möderndorfer bawi się w “Miłościach Sinobrodego” motywem znanym z baśni Charles’a Perraulta, ale poddaje go inteligentnej transformacji: jego współczesnego Sinobrodego poznajemy w chwili, gdy zakończył właśnie jeden ze swoich związków, jego partnerka znikła bez śladu i jest poszukiwana jako osoba zaginiona. Dociekliwy policjant, przesłuchując Sinobrodego, chce się dowiedzieć, czy w grę nie wchodzi mordertwo. Książka Möderndorfera zgrabnie meandruje między kryminałem, powieścią erotyczną a niegłupią satyryczną refleksją na temat zużytych i stereotypowych wzorców miłości romantycznej. Gdzieś w tle znajdziemy tu też echa “American Psycho” Breta Eastona Ellisa, gdy autor kpi sobie ze słoweńskich yuppies.

“Miłości Sinobrodego” są też przy okazji – jak to w postmodernizmie bywa – grą z samą literaturą. Czy bliźni jest tekstem i można go zapisać albo przeczytać? Czym jest kropka postawiona na końcu ostatniego zdania książki – pocałunkiem wieczności czy zabójstwem? Möderndorfer jest twórcą o bogatym dorobku i miejmy nadzieję, że czeka nas więcej spotkań z tym inteligentnym, przewrotnym pisarstwem.

Piotr Kofta

Recenzja ukazała się w dodatku “Kultura” do warszawskiego wydania “Dziennika” w dniu 4.02.2011

„Miłości Sinobrodego” Vinka Möderndorfera to historia o tym, że wszystko, co nie jest zapisane, jest jednocześnie utracone. O specyficznym kolekcjonerze. O niespełnionym w miłości człowieku, dla którego kobiety są szczęściem i przekleństwem jednocześnie. O pisaniu i archiwizowaniu tego pisania. O celu, dla którego zamiast przeżywać, pisze się o tym przeżywaniu…

Więcej…

Miłości Sinobrodego to pierwszoosobowa opowieść programisty komputerowego, yuppie, który poznaje striptizerkę Emirę po tym, jak zostawia go dziewczyna, Sonja. Inspektor Kuzmanovič odkrywa, że bez śladu zniknęły cztery byłe dziewczyny programisty, Sidika, Sabina, Marta i Sonja. Yuppie trafia do tymczasowego aresztu, a inspektor znajduje cztery książki o kobietach. Zawartość książek to intymne zapiski Sinobrodego, zachowane jako wspomnienia kobiet jego życia. Czytając zapiski poznajemy wszystkie cztery historie miłosne. Sinobrody to racjonalista i materialista, który traktuje kobiety jak towar i zdobycz. Muszą być pojętne, wszystkie są z niższych warstw społecznych, samotne. On jest ich „wybawcą”, rozwiązuje ich problemy socjalne, wymagając w zamian, aby były do jego pełnej dyspozycji. Dopiero w areszcie uzmysławia sobie pustkę swojego życia.

Więcej…

Pierwsza noc

…najpierw patrzyłem na nią od tyłu, miała ładną szyję, od razu ją poznałem, Sonja, tak, Sonja, drobne wypukłości kręgów szyjnych i włosy, które opadają na kark i ustępują kościstym wyrostkom, niżej łopatki i rowek kręgosłupa, a kiedy schodzę niżej, jestem już przekonany, że po drugiej stronie jest jej twarz, ma zamknięte oczy, nie trzeba, żebym się pochylił przez jej na boku leżące ciało, bardzo dobrze wiem, jak śpi, jak ma lekko rozchylone usta, jak oddycha i jak co jakiś czas drga, mięsień na twarzy jej pulsuje, jednak nie w strachu, nie w ciężkiej sennej marze, ale przyjemnie, tak po prostu, bardziej w błogim śnie, jedną rękę ma pod policzkiem, dłoń otworzoną i położoną na policzek, w zasadzie głowę ma położoną na dłoni, drugą rękę ma między nogami, z dłonią na udzie, tuż pod owłosionym rowkiem, wiem, nie muszę patrzeć, lepiej pójdę dalej, w dół wzdłuż kręgosłupa, gdzie podnoszą się bułeczki pośladków, gdzie ma na lewej stronie, to jest strona, która teraz, gdy leży na boku, patrzy w górę, w kierunku sufitu, tak, sufit też tu jest, czarny, nie, czerwony, momentami czarny, momentami czerwony, tak, i na lewej stronie, tam, gdzie kręgosłup rozszerza się w bułeczkę tyłeczka, ma czarną kropkę, pieprzyk, diabelskie, boże znamię, dużą czarną kropkę, kropka jest wielkości opuszka palca, po tej kropce mógłbym zidentyfikować jej ciało, kropka składa się z dwóch kropek, które są tak blisko siebie, że są tylko jedną kropką, dlatego kropka nie ma prawidłowego kształtu, jest w kształcie ósemki, w gruncie rzeczy, przy odrobinie fantazji, w kształcie serca, tak, serca, wiele razy mówiła mi, że kropka jej przeszkadza, jak ci przeszkadza, skoro jest na tyłku, przecież jej nie widzisz, tak, ale kiedy oglądam się w lustrze, widzę ją, nie pieprz, a jak często oglądasz się w lustrze, częściej niż myślisz, częściej, bardzo często, i dlatego mi przeszkadza, jest coraz większa, wiesz, co chciałabym na Nowy Rok, na gwiazdkę, na Wielkanoc, na pierwszego maja, chciałabym tatuaż, ładny tatuaż, który zakryłby moją czarną kropkę, może jakiegoś baranka, skorpionka albo słowo, jakąś ładną myśl, na przykład kocham cię albo coś innego, jakiś szyfr, tajemniczy znak, numer domu, w którym mieszkamy, tego pragnę, tego pragnę, ja też pragnę, czego? pragnę między twoje pośladki, i idę, czarną otchłań, staram się w nią wwąchać, rozczarowanie, brak tego powabnego, charakterystycznego zapachu jej narządów płciowych, jakiś inny zapach, moczu i pleśni i kurzu, co mnie dziwi, wyłączam węch, tylko wzrok, kakaowa kreseczka, szczelinka, rowek, który wilgotnie się rozszerza, a na środku oko, drobne różowawe oko, które niczego nie widzi, które wszystko czuje, jestem mikroskopem, myślę sobie, widzę komórkę, wici, które oplatają jądro, i później znów w dół, zsuwam się po wilgotnych włoskach, schodzę do kolan, całkiem je odkryłem, ubranie odleciało jak spłoszona mewa, spoglądam w górę, na drugą stronę jej ciała, jak za róg, ze strachem, wstydząc się, spoglądam spod jej brzucha w górę, rzeczywiście ma jedną dłoń pod policzkiem, a drugą położoną na udo między nogami, tuż pod owłosioną szparką, schodzę jeszcze niżej, jeszcze niżej, do palca od nogi, jest czerwony, polakierowany, ma twarz i usta, i język, i wije się, jej palec wije się, ile razy siedziałem tak przy jej nogach i patrzyłem, jak śpi, spała w najlepsze, najspokojniej i poruszała wargami, delikatnie je otwierała i zamykała, jakby mówiła nieznane słowa, nieznane myśli, czasem jakieś zrozumiałem, czasem jakieś chciałem zrozumieć, kocham cię, nikt nie będzie cię kochał tak jak ja, czasem łapałem ją za palec, bawiłem się z nią, szczypałem ją, a potem patrzyłem, jak drgała jej twarz, jak poruszała biodrami i cicho jęczała, podpełznąłem wyżej, dotknąłem jej brzucha swoim, odwróciłem ją na plecy, nie broniła się, nigdy się nie broniła, nigdy przed nikim się nie broniła, ręka, której dłoń miała położoną na udo, zsunęła się na drugą stronę, dłoń przy twarzy się rozluźniła, odwróciłem ją, jakbym otwierał okładkę książki i wpatrzyłem się w jej zawartość, piersi patrzyły na mnie ze zdziwieniem, ale ona wciąż miała zamknięte oczy i wargi układała w nieznane słowa, zbliżyłem się, do włosków w nosie, do krostki nad ustami, do jej oddechu, szeptania, chciałem zrozumieć jej cichy oddech, który pulsował, zapadał się w głębię i później powoli, niczym kolumna, podnosił się, z powrotem w moją twarz, nie chciała otworzyć oczu, chociaż była przebudzona, wiem, przebudzona jak wąż, sokół, rekin w kraciastej marynarce i z krawatem, przebudzona i wymagająca, pod skórą, pod spodem, pod krostką, wewnątrz nozdrzy, przeplecionych włoskami, w pajęczym gnieździe, czułem jej energię, kiedy wargi coraz bardziej się poruszały, w coraz bardziej okrągłych słowach, chwyciłem ją za szyję, żeby ją uspokoić, spowolnić, żebym mógł przeczytać z jej warg, słowo, myśl, pragnienie, jednak nie, coraz szybciej i szybciej, coraz mocniej i mocniej, jakby chciała uciec, rozbić, ściec jak woda na drugą stronę, i leżałem na niej, ciałem uspokajałem jej ciało, które zmieniło się w wargi, w trzęsące się wargi, jej nogi pod moim brzuchem zaczęły układać się w słowa, wiadomość, wierciły się na wszystkie strony i ja je przyciskałem, chciałem je uspokoić, tylko uspokoić, nic innego, wargi, pępek, nogi, jej różowawą szczelinę, która chwytała mnie i gryzła, szczypała w uda, pod brzuchem, a ja leżałem na niej i starałem się zatrzymać jej galop, coś tam powiedziałem, ale nie było głosu, coś krzyknąłem, ale nie było krzyku, jeszcze bardziej ją ścisnąłem, palce wokół szyi, jak wokół nadgarstka, niewiarygodne, jak moje ręce przylegają do jej szyi, cienkiej jak szkło, jak szyja gołębicy, i ona drga, uderza, biodrami, nogami, na wszystkie strony, chce uciec, jej usta, tuż przy moich, poruszają się i oczy, wciąż jeszcze zamknięte, udają, że są spokojne, że śpią, a wewnątrz burza, w każdej części ciała sztorm, uderzam biodrami i ją przykuwam, czuję, jak ją przybiłem, przebiłem, na drugiej stronie miednicy wyjrzałem na zewnątrz i zaryłem jeszcze głębiej, jeszcze bliżej dna, przez pościel, materac, przez parkiet do ziemi, nawet nie jęknęła, tylko zatrzepotała kilka razy, jak motyl, którego przypinasz pinezką do deski przez kruche ciało, tylko zatrzepotała nogami, zwarte i rozwarte, i zwarte, i znów rozwarte, a ja jeszcze mocniej chwyciłem ją za szyje, tylko po to, żeby ją uspokoić, żeby łatwiej odczytać z jej warg słowo, wiadomość, myśl, ścisnąłem, ścisnąłem, aż zsiniała, aż napęczniała, jak dynia, jak zgniła śliwka, oczy jej wyskoczyły, rozsadziło jej powieki i bryzgnęło we mnie, a ja nie pozwoliłem, o, nie, nie oszukasz mnie, o nie, i ściskałem ją i ściskałem, a wargi wciąż jeszcze migotały i układały się w nieznane słowa, powiedz, powiedz mi, wyraźnie mi powiedz! pytałem je i ściskałem jej szyję, aż dłonie weszły mi w jej żyły na szyi, i mięśnie rąk złączyły się na jej szyi, staliśmy się jednym ciałem, a właśnie tego nie chciałem, chciałem być swój, i sam, a jednocześnie chciałem wiedzieć, co mi szepcze, w co układają się jej wargi, co ma mi do powiedzenia, do zarzucenia, i ściskałem i ściskałem, a ona nabrzmiewała i nabrzmiewała, już zielona, już niebieska, czerwona, może czarna, od czasu do czasu, jakby traciła świadomość, coraz większa i większa, moich rąk już nie było, jej nabrzmiałe ciało wciągnęło je w siebie, do łokci, do szyi, dusiłem się, powiedz, powiedz! powiedz!!! krzyczałem i ściskałem i ściskałem, dopóki nie pękło i nie rozbryzgnęło się wokół mnie w drobnych czerwonych kropkach, tylko wargi pozostały w jednym kawałku i przykleiły się do moich oczu i powiedziały mi: zabij mnie, proszę, zabij mnie, tylko tego pragnę…

POWRÓT

Zajmuje się reżyserią głównie współczesnego dramatu, w tym także komedii. W słoweńskich teatrach wyreżyserował ponad sto przedstawień. Tworzy także przedstawienia operowe. W ostatnim czasie sprawdził się również jako reżyser telewizyjny i filmowy – jest autorem dwóch pełnometrażowych filmów, które miały swoje premiery podczas Festiwalu w Wenecji: Przedmieście (Predmestje) i Krajobraz nr 2 (Pokrajina št. 2). Ten ostatni film był pokazywany podczas 24. Warszawskiego Festiwalu Filmowego w 2008 roku, został też doceniony na innych międzynarodowych festiwalach. Reżyserię Möderndorfera charakteryzuje dokładne rozczłonkowanie tekstu oraz uważne prowadzenie aktorów.

Otrzymał wiele nagród, między innymi Nagrodę Burmistrza Miasta Lublany (1994) za zbiór nowel Krąg małej śmierci (Krog male smrti), oraz nagrodę Fundacji Prešerna (2000) za zbiór nowel Niektóre miłości (Nekatere ljubezni). Wydał 10 tomów poezji, napisał 9 powieści, z których obok Miłości Sinobrodego (Ljubezni Sinjebradca) najważniejsze to Przedmieście (Predmestje), Krajobraz nr 2 (Pokrajina št. 2), Otworzyłam oczy i podeszłam do okna (Odprla sem oči in sla k oknu) czy W południe pewnego dnia (Opoldne nekega dne), 9 tomów opowiadań, takich jak Czas bez aniołów (Čas brez angelov), Kino dom czy najnowszy – Błękitna łódź (Plava ladja). Napisał niezliczone utwory dramatyczne, z których warto wymienić choćby Limonada slovenica, Cztery pory roku (Štirije letni časi), Martwe dusze (Mrtve duše) czy Szach mat (Šah mat). Publikuje też utwory eseistyczne i przeznaczone dla młodzieży.

Opowiadanie Vinka Möderndorfera Nasze dziecko (Najin otrok) znalazło się w wydanej w 2009 roku przez wydawnictwo Międzymorze antologii współczesnej krótkiej prozy słoweńskiej Noc w Lublanie.

W styczniu 2011 roku nakładem wydawnictwa Międzymorze wydana została jego powieść Miłości Sinobrodego.

Cała recenzja w: KZO-Korespondencja z ojcem nr 18-19/2010 (www.korespondencjazojcem.pl)

Wraz z sopocką Spółdzielnią Literacką i Kołem Naukowym „Czar Słowenii” przy Katedrze Slawistyki Uniwersytetu Gdańskiego zapraszamy na PROJEKT KZO 3 – Słoweńscy poeci pod lupą Ministerstwa Literatury – trzydniowy festiwal literacki, którego głównym punktem programu będzie prezentacja zbioru poezji „Równoległa realność. Współczesna poezja słoweńska”. Gośćmi specjalnymi będą słoweńscy poeci, których wiersze znalazły się w tomie: Gregor Podlogar, Jure Jakob, Ana Pepelnik, Tone Škrjanec oraz znany w Trójmieście Primož Čučnik, który w marcu brał udział w festiwalu Europejski Poeta Wolności jako reprezentant Słowenii. Festiwal potrwa od 7 do 9 października 2010 r.

Wydarzenia będą miały miejsce w sopockiej Spółdzielni Literackiej oraz na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Gdańskiego. W programie: pokazy filmów, dyskusje literackie, spotkania autorskie, eksperyment KZO, degustacja słoweńskiego wina. Zaprezentowana zostanie także najnowsza książka Tomasza Piątka „Wąż w kaplicy” oraz najnowszy numer sopockiego czasopisma literackiego „Korespondencja z ojcem”.

Program:

CZWARTEK, 7.10 Spółdzielnia Literacka, ul. Jana Kazimierza 2, Sopot
15:00 – Otwarcie wystawy Plakatu Promującego Czytanie
16:00 – Pokaz filmu “Od groba do groba”, reż. Jan Cvitkovič (Słowenia, 2005, czas trwania: 103′) Film był słoweńskim kandydatem do Oscara dla najlepszego filmu obcojęzycznego.
18:00 – “Wojna światów – starcie logosu z mitem”. Dyskusja wokół symboliki, hermeneutyki i przekazu w literaturze. Udział wezmą: Tomasz Piątek, Bartosz Jastrzębski, Primož Čučnik. Prowadzenie: Maria Urbańska-Bożek
19:30 – Prezentacja zbioru poezji „Równoległa realność” z udziałem słoweńskich poetów, połączona z degustacją wina. Udział wezmą: Gregor Podlogar, Jure Jakob, Ana Pepelnik, Tone Škrjanec, Primož Čučnik. Prowadzenie: Adam Wiedemann

PIĄTEK, 8.10 Spółdzielnia Literacka, ul. Jana Kazimierza 2, Sopot; Uniwersytet Gdański, Ul. Wita Stwosza 55, Gdańsk
13:00 – Spotkanie z autorami zbioru poezji “Równoległą Realność” na Uniwersytecie Gdańskim, Wydział Filologiczny, Aula 1.43
18:00 – Pokaz filmu Through “The Grey Zone”, reż. Lilian Tietjen (Anglia, 2009, czas trwania: 27′) (Spółdzielnia Literacka)
19:00 – Spółdzielcze rozmowy literackie: Tomasz Piątek. Promocja najnowsze książki autora pt. “Wąż w kaplicy” (W.A.B, 2010). (Spółdzielnia Literacka)
20:00 – “Słowenia-Polska 2:2″ – dyskusja z udziałem słoweńskich i polskich poetów. Udział wezmą: Primož Čučnik, Gregor Podlogar, Basia Piórkowska, Adam Wiedemann. Prowadzenie: Przemysław Gulda (Spółdzielnia Literacka)
21:30 – Zagra DJ TeoP (Spółdzielnia Literacka)

SOBOTA, 9.10 Spółdzielnia Literacka, ul. Jana Kazimierza 2, Sopot
15:00 – Przegląd Reportażu Filmowego – przegląd najciekawszych prac filmowych zgłoszonych do konkursu na reportaż filmowy
17:00 – Czytanie wierszy ze zbioru “Równoległa realność” –możliwość zakupienia książki, szansa na spotkanie i rozmowę ze słoweńskimi autorami. Całość połączona będzie z degustacją wina.
19:00 – Eksperyment KZO, czyli ilustracje muzyczne do fragmentów książek z klasyki literatury światowej – koncert improwizowany. Zagrają: Julia Popowicz – pianino, Daniel Krokosz – gitara elektryczna, Kamil Mikucki – instrumenty perkusyjne.
20:30 – Prezentacja nowego numeru “Korespondencji z ojcem” z udziałem redaktorów pisma.
21:00 – Slam poetycki. Nagroda dla zwycięzcy 700 PLN

Patronaty honorowe nad całością przedsięwzięcia objęli:
Dziekan Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Gdańskiego dr hab. A. Ceynowa prof. UG,
Prezydent Miasta Sopotu J. Karnowski.

Patronat medialny:
Czar Słoweni (www.czar-slowenii.pl)
Projekt KZO (www.projektkzo.pl)

Wsparcie finansowe:
LUD Literatura (www.ljudmila.org/ludlliteratura),
Fundacja Wydawnictwo „Słowiańska Spółdzielnia Literacka” przy wsparciu finansowym Urzędu Miasta w Sopocie
Wydawnictwo „Międzymorze”
Spółdzielnia Literacka
Parlament Studentów Uniwersytetu Gdańskiego